Wyspy Kanaryjskie – ile ich jest? część 1.

Mapa_de_Canarias
Wyspy Kanaryjskie, najchętniej odwiedzane przez turystów z całej Europy, ale i nie tylko 🙂
Należące do tzw. Makronezji, (ogólna nazwa wysp wulkanicznych znajdujących się na północno-wschodnim Atlantyku), do której zaliczane są także Azory i Madera (wyspy portugalskie), a także wyspy Zielonego Przylądka.
Jednak tamte wyspy zostawmy póki co na swoim miejscu 🙂

Cytując profesorów z mojej uczelni prof. UŚ  dr hab. Mariusza Rzętałe i dr Roberta Machowskiego (Wydział Nauk o Ziemi Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach): „Wyspy Kanaryjskie położone są na Oceanie Atlantyckim u zachodnich wybrzeży Afryki, choć administracyjnie stanowią część Hiszpanii, jako autonomiczna wspólnota z administracją skoncentrowaną w Las Palmas de Gran Canaria i Santa Cruz de Tenerife.

W skład Wysp Kanaryjskich wchodzi 13 wysp:
do największych zaliczane są: Teneryfa, Gran Canaria, Fuerteventura, Lanzarote, El Hierro, La Palma i La Gomera,
natomiast mniejsze to: Alegranza, Graciosa, Montana Clara, Lobos, Roque del Este i Roque del Oeste.”

Przyjrzyjmy się im troszkę encyklopedycznie 🙂

Nietypowo zacznę od najmniejszej z wysp:

1. Roque del Oeste, „skała na zachodzie”. Należąca do tzw. Archipelagu Chinijo, który z kolei zaliczany jest do Archipelagu Wysp Kanaryjskich. Położona na północny-zachód od Lanzarote i La Graciosa oraz na północ od Montana Clara. Mająca zaledwie 1,5765 ha, jest najmniejszą z wysp i wyspą nie zamieszkałą. Najwyższe wzniesienie na wyspie ma wysokość 41 m.n.p.m..


2. Roque del Este, „skała na wschodzie”. Kolejna z wysp zaliczanych do Archipelagu Chinijo, należąca do Wysp Kanaryjskich. Położona około 12 km na północny-wschód od wyspy Lanzarote. Powierzchnia całkowita wyspy wynosi 6,4516 ha, najwyższe wzniesienie 84 m.n.p.m na północy wyspy, natomiast na południu około 63 m.n.p.m.. Na terenie wyspy znajduje się strefa ochronna ptactwa morskiego (Parque Natural del Archipiélago Chinijo). Wyspa swoim kształtem przypomina literę L. Jest wyspą niezamieszkałą.

 

3. Montaña Clara, „jasna (czysta) góra”. Nazwa „clara” pochodzi od jasnych barw skał wulkanicznych, występujących na wyspie. Trzecia wyspa należąca zarówno, do będącego pod ochroną Archipelagu Chinijo, jak również do Wysp Kanaryjskich. Usytuowana pomiędzy innymi wyspami Alegranza i La Graciosa, mająca powierzchnię blisko 2,7 km2. Najwyższy szczyt – La Mariana – mający wysokość 256 m.n.p.m..
Montana Clara jest wyspą niezamieszkałą przez człowieka, za to zamieszkiwana przez ptactwo będące pod ochroną, m.in. sokół skalny, rybołów, burzyk żółtodzioby. Po za ptakami mieszkańcem tej wyspy jest także  Crocidura canariensis (j.hisz. la musaraña canaria) ssak z rodziny ryjówkowatych, jest gatunkiem endemicznym.
Ciekawostką jest, iż wyspa jest własnością spadkobierców Mariano López Socas.
W 2007 roku została wystawiona na aukcje z ceną wywoławczą wynoszącą 9 milionów eur. Negocjacje przejęcia wyspy przez władze hiszpańskie zakończyły się fiaskiem. Rząd poinformował, iż będzie próbował zakończyć sprawę przejęcie wyspy od aktualnych właścicieli.

4. Isla de Lobos, mająca powierzchnię 4,58  km2, jest położona pomiędzy Lanzarote a Fuerteventura. Oddzielona od Fuerteventury cieśniną Bocaina (estrecho de la Bocaina), która osiąga około 30m głębokości. Najwyższe wzniesienie na tej wyspie – La Caldera – osiąga wysokość 127m.n.p.m.. Dawniej w okolicach wyspy spotkać można było liczne okazy wilków morskich (m.in. mniszka środziemnomorska, która obecnie jest gatunkiem zagrożonym). Stąd też nazwa Isla de Lobos – wyspa wilków, a dokładniej, z języka hiszpańskiego lobo del mar oznacza wilk morski.
Uważa się, iż rybacy poprzez swoje liczne połowy ryb, spowodowali zanik lwów morskich w okolicy wyspy, które codziennie potrzebują ok. 30-40kg ryb do spożycia.
Cały region jest objęty ochroną, powstał rezerwat przyrody el Parque Natural del Islote de Lobos.
Na terenie wyspy żyje ponad 130 gatunków, wiele gatunków ptaków, w tym mewa srebrzysta i drop zwyczajny.
Lobos posiada jedną wioskę Puertito, czyli Porcik, oraz piękną złotą plażę La Concha.
Do 1968 roku żył tam latarnik Antonio Hernández Páez i jego rodzina. Dziś latarnia działa automatycznie, a potomkowie Antonio otworzyli na wyspie swoją restauracje.
Z Fuerteventury organizowane są wycieczki w to niezwykłe miejsce.
Isla de Lobos jest wyspą zamieszkałą przez kilka osób.

Ciąg dalszy nastąpi… 🙂

źródła:
http://es.wikipedia.org/wiki/Canarias
Robert Machowski, Mariusz Rzętała. Teneryfa i La Gomera – wyspy przyrodniczych osobliwości dla geografów. „Z badań nad wpływem antropopresji na środowisko”

Jeżeli uważasz, że artykuł jest przydatny, kliknij poniżej  „lubie to” lub zostaw komentarz.

Do zobaczenia na Teneryfie!

Sara

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s